ગંગોત્રી-SARYU PARIKH

દિલીપ પરીખ

શબ્દોનો ઘોંઘાટ મને નથી ગમતો
શાંતિના શબ્દો તમને નથી ગમતા
પણ જાણો છો?
એ જ છે રહસ્ય આપણી સંવાદિતાનો

મીઠા મોંઘેરા  ઓ બાળ,  તારી રક્ષા કરવા કાજ

 આજે નાની તારી પાંસ,તને કદી ન આવે આંચ

               હું યાદ કરું  છું આજ,   આંસુ  સાર્યા  મા ને   કાજ

              મારા વ્હાલા નાની નહોતા, મારી લેવાને સંભાળ

મારું વચન તુજને આપુ,રહેવું નજીદિક તવ તનમનથી

તારા  નયનોમાં  હો   આંસુ,  નાની  લુછે   ખાસ  જતનથી

છો માનવ, લ્હાવો મળશે’  કંઇ   લાગણીઓ   ચીતરવાને

અનેક કારણ મળશે   તુજને,  ભીની  આંખો   નીતરવાને

ભલે રડે   તું  કો’ને   માટે,  મારા   આશીષ   તુજને આપુ

વહેજો  નિર્મળ   દર્દ  ભરેલા,  સાંચી  અનુકંપાના   આંસુ

               પ્રેમળ સંવેદનશીલ આંસુ

I reminisce and see

The magical moments of my life

As a little girl

Brother and me

Going to buy the firecrackers

Holding my papa’s hand

That was a magical moment in my life

The game was going

I was struggling too hard

The victory for me

and cheers of joy

That was a magical moment in my life

He was just looking

Staring and waving

His brave steps toward me

and his gentle love touching

That was a magical moment in my life

These precious moments are like

Pearls in a chain

In the thread of my life

Shiny and worthwhile

These magical moments of my life

Saryu Parikh

12/11/2007

——————————————————————————–

માનવ કઠપુતળી

October 20, 2007 Edit

રસમાં તરબોળ હું તો જોતી’તી ખેલ
પ્યારા એ પાત્રો છે દુખમાં ડુબેલ
સજ્જનને સારા ત્યાં સહેતાતા વેદના
લીન એના નાટકમાં દિલમાં સંવેદના

વાર્તા બદલાઈ અને બદલ્યો છે દાવ
સમજીને કરતા’તા દુખનો દેખાવ

મારા આ જીવનના પરદાના ખેલ
નીત નવા પાત્રો ને પત્તાનો મહેલ
આવી’તી મંચ પર ઈશ્વરની મ્હેર
સામાન્ય પાત્ર તોય વર્તુ મદભેર

જ્ઞાનીને યાદ રહે મોહનની લીલા
માનવ કઠપુતળી ને પાત્રો રંગીલા

Director

engrossed in watching a wonderful play

saw suffering heroes in miserable way

getting involved I was feeling so bad

forgetting that they pretend to be sad

Then I realize they are only actors

All they can do is obey directors

Stage of my life, the play goes on

I am here on for a specific role

The Director up there has conundrum goal

But I glide on the stage and forget my call

Wise ones know we are here to pretend

misery and joy are temporal bend

saryu સરયૂ પરીખ

  ગાજવીજ અને વરસાદ.રાહ જોતી નજરુ બારણે જઈ જઈને અથડાય.

અંતે ટપ ટપ ટીપાનો ગમતો અવાજ.

નીતરતી સાંજ

આતુર આંખોરે મારી બારણે અથડાય
વાટે વળોટે વળી દ્વારે અફળાય

ગાજ વીજ વર્ષા ને વંટોળો આજ
કેમ કરી આવે મારા મોંઘેરા રાજ!

અરે! થંભોને વાયરા આગંતુક આજ
રખે એ ન આવે તમ તાંડવને કાજ

મૌન મધુ ગીત વીના સંધ્યાનુ સાજ
ઉત્સુક આંખોમાં ઢળે ઘનઘેરી સાંજ

વિખરાયા વાદળા ને જાગીરે આશ
પલ્લવ ને પુષ્પોમાં મીઠી ભીનાશ
ટપટપ ટીપાથી હવે નીતરતી સાંજ
પિયુજીના પગરવનો આવે અવાજ

our grandson: Kethan. birthdate:8/28/2007–daughter Sangita-Mridul

આજે  પૌત્રજન્મની  પળમાં

મારી નજર જુએ અતિતમા

મારી દીકરી,
નાજુક  ફૂલ  હતી  એ  ત્યારે
મીઠી કળી સી  મારે  ક્યારે
મહેકી  સુગંધ  શાંત  સમીરે
અહીંતહીં દોડતી હરણી ફાળે

આજે,
નવજાત  શિશુ  લઈ  ખોળે
મૃદુલ  હાસ્યભયૉ   હિલોળે
મારી ભીની આંખ નિહાળે
દીકરી ખીલી સોળ કળાયે

   બહેન,હું તો પારકા પોતાના ગણી આવી
           દિલે આશા અરમાન ભરી લાવી
                સ્નેહ તાંતણે  ભરોસે  હું ચાલી
           મારી સેંથીએ સીંદૂર ભરી મ્હાલી–બહેન

          એ મધ્યબિંદુ નાનાશા વિશ્વમાં
          એનો આવાસ અંતર વિશ્વાસમાં
             બન્યો હેતુ મારા શ્વાસોશ્વાસમાં
               છુપું આજે  આક્રંદ નિશ્વાસમાં—બહેન

           તુટ્યો નાજુક એ દોર મજધારે
             ઘણોં સાંધ્યો  સંસાર પ્રેમતારે
         ઝટકાથી તોડે મને છોડે નોધારે
         એકલી અટુલી હું કોને આધારે?—બહેન
    
       ભલે નયન રડે અણધારી આંચે
         જલે આત્મદીપ શક્તિની સાથે
        શતૅ શોધીશ હું ખોવયેલ મુજને
          સખી, તારા આ સ્મિતને સહારે—બહેન

बेबसका सहारा

बहेन मै तो पराये अपने समज आई
दिलमे  आशा अरमान  भरी   लाई
स्नेह  तांतणे  भरोसे  थमे  चलदी
मेरी  सेंथीमे  सिंदूर  भरी   म्हाली

वो  मध्यबिंदु  मेरे  छोटेसे विश्वमे
उसका  आवास  अंतर   विश्वासमे
बना  हेतु  वो  मेरे श्वासौच्छ्वासमे
छुपा आज  वो  आक्रंद  निश्वासमे

तुटा नाजुक वो दोर मजधारे
बहोत  सांधा संसार प्रेमतारे
झटकेसे तोड  मुजे छोडा नोधार
ऐकली अटुली मै किसके आधार्!

भले नयन रुए अणधारी आंचसे
जले आत्मदीप शकतिके साथमे
शर्त  ढुंढुंगी  खोइ  हुइ आपको
सखी! तेरे ये स्मितके सहारे
सखी! तेरे ये स्मितके सहारे
                सरयु परीख
       Working with victims of domestic violance (AADA),poems like this has been written.

       helping hand

sis, I accepted strangers as my own

my heart was full of hopes and dreams

I came trusting the thread of love

I enjoyed the bliss of marriage

He was center of my universe

he was staying in my inner most trust

he was the purpose of my breath

now miserable cry in my sigh

that tender string broke in the midst

couldn’t mend it with  all  the  efforts

he cut it with jurks left me sad and helpless

now all alone, whose support will I have!

let the tears flow today due to the sudden burn

but my soul lamp is shining with the inner strength

 promise, I will find my lost self respect

with the help of your sweet smile, o’sis

with the help of your sweet smile 

 ભૂલેલા  કોલ  અને  ભાવોની  ભૂલ
 નીકળેલા બોલ અને અધખીલ્યા ફૂલ
   પ્રેમનીર વિના તરસ્યા રહી જાય
   પીળા પાન પછી લીલા ના થાય

સહોદર  ને  સાથી  કે  નાનેરા બાળ
અંતરનાં  આંગણમાં   યાદોની  જાળ
     રુષ્ક શુષ્ક મોસમ જો જાય
 પીળાપાન પછી લીલા ન થાય

નાજુક  નવબંધન,  પીયુની  પ્યાસ
વાવેલી   વેલને,   માળીની   આશ
   વેલ વ્હાલપની જો એ કરમાય
  પીળા પાન પછી લીલા ના થાય

સમય  ના  સાચવ્યો, ચાલી ગઇ રાત
તુટેલા  હૈયા,  ને  વીતી   ગઇ   વાત
   બળી રાખ હવે ઇંધણ ના થાય
       પીળા પાન હવે લીલા ના થાય

—————————– 

Saahityasarita of houston

2007 ની જાન્યુઆરી બેઠકનો વિષય હતો અપેક્ષા અને ઉપેક્ષા. તેમા ઉપેક્ષા ઉપર સર્યુબેને તેમની આ કૃતી રજુ કરી હતી.કાવ્યનો મધ્યવર્તી વિચાર હતો. જતન માંગતા સબંધો કે મન કે આંગણની વેલ ઉપેક્ષા કરશો નહિ અને સમય જો વીતી ગયો તો…
તુટેલા હૈયા, ને વીતી ગઇ વાત
બળી રાખ હવે ઇંધણ ના થાય
પીળા પાન હવે લીલા ના થાય.Entry Filed under: કાવ્ય રસાસ્વાદ, સભ્યોની રચનાઓ, સરયૂબેન પરીખ

2 Comments Add your own

·        1. વિવેક  |  February 12th, 2007 at 1:02 pmસુંદર રચના..·        2. ઊર્મિસાગર  |  February 13th, 2007 at 1:42 amVery nice poem…. congrats Saryuben!·         

   આજે  જોયું  કુદરત  ખોળે  મહાભવ્ય મંદિર
  અદભૂત આ અનેરુ સર્જન અજોડ સર્જનહાર

ક્યાંથી આરસ પહાણા લાવ્યા ક્યાંથી આ મીનાર!
ક્યાંનુ  સુંદર  કોતર  કામણ   ક્યાંના    આ ચીનાર!

અહો રે,  આ તો   કુદરત કર્તા   કલાકાર છે   ઇશ
ગગન   ચૂમતા   પહાડો   ફૂલો   વૃક્ષો   ચારે  દિશ

મનમંદિરમાં   શાંતિ   પામું   ઘેઘુર ઘન વનરાય
પથ્થર   લાવી   બાંધે   એવા   મંદિરનુ   શું કામ?

આરસ પથ્થર મોટું  મંદિર કકળે   મંહી ભગવન
રજ કણ  જનમાં દર્શન  થાતા  મારા પરમાત્મન

જુઓ જુઓ   કુદરતને   ખોળે    મહાભવ્ય   મંદિર
પળ પળે  એ રચી રહ્યો છે  વિશ્વ મધુવન  સુંદિર

શું મારા લખવાથી કવિતાને  ફેર પડશે?
શું મારા  જોવાથી   ફૂલોને    ફેર   પડશે?
શું મારા   સુણવાથી   સૂરોને  ફેર  પડશે?
શું મારી ભક્તિથી ભગવનને ફેર પડશે?

તોય કોણ મને દોરે આ અણજાણે આરે!
ને   કોણ  મને   ખેંચે   છે  અંતર   અંધારે!
ને   કોણ  મને   બોલાવે     શાંતિના સૂરે!
ને   કોણ મને   બહેકાવે   ભીની   સુગંધે!

હું   જ   એક સૂક્ષ્મ  અંશ પ્રકૃત્તિ  ધારાની
હું જ એક મુખ્ય અણું સર્જન કરનારાની
મારા આ જીવતરમાં  સર્જકતા ભરવાની
અમૂલ આ જીવનનો  રસથાળ ધરવાની